Decyzją o budowie wodnej wieży ciśnień, podjętą z uwagi na niezależność gospodarki wodnej Bytomia od Polski. Pod budowę wybrano parcelę znajdującą się na wysokości około 292,5 m n.p.m., w jednym z najwyższych punktów miasta. Pierwotny projekt wieży, sporządzony w październiku 1931 roku przez firmę Beton und Monierbau AG z Zabrza, został uproszczony. Projekt zrealizowany opracował inż. Wieczorek z firmy Kaller & Stachnik, która zajęła się późniejszą budową obiektu, Budowa wieży rozpoczęłą się 18 czerwca 1934 roku i trwała do 1935 roku. Do budowy wykorzystano głównie: cement portlandzki, żwir odrzański oraz żelazo zbrojeniowe wyprodukowane przez Hutę Donnersmarcka w Zabrzu. Budynek oddano do użytku 1 lutego 1936 roku i podłączono do wodociągu ze stacji Zawada. Jego zadaniami było wyrównywanie ciśnienia wody w miejskiej instalacji oraz utrzymywanie rezerwy wody w razie zwiększonego zapotrzebowania.

Wieża, obecnie należąca do Bytomskiego Przedsiębiorstwa Komunalnego, jest nieczynna, została wyłączona z eksploatacji wodociągowej w latach 70. XX wieku. W styczniu 2013 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bytomiu nakazał rozbiórkę wieży, co jednak nie doszło do skutku. Wieża, po stwierdzeniu licznych uszkodzeń zarówno samego betonu, jak i korozji elementów stalowych, została w 2015 roku poddana renowacji i malowaniu. Obecnie główną funkcją wieży jest konstrukcja pod anteny telekomunikacyjne.