Łosinka i wsie wchodzące w skład tej parafii mają stosunkowo późną metrykę. Mnogość obiektów archeologicznych świadczy jednak o tym, że osiedla ludzkie istniały tu od pradziejów. Zmieniały się tylko etnosy mieszkańców. W okresie wpływów rzymskich zamieszkali tu Goci (III-IV wiek n.e.). Świadczą o tym kurhany z sąsiedniej Kotłówki i Kutowej oraz nieistniejący kurhan książęcy w Łosince. Miejsce Gotów zajęli Bałtowie, by wreszcie w średniowieczu ustąpić pola Słowianom.

Osadnictwo rozwijało się tu jednak bardzo powoli, gdyż do XVIII wieku teren obecnej Łosinki porastały lasy Puszczy Bielskiej (Ladzkiej). Dopiero starosta bielski J.K. Branicki, wraz z żoną Izabela, zainteresowali się zagospodarowywaniem tych obszarów.

Nowożytną wieś założono w drugiej połowie XVIII wieku nad rzeką Łosinicą, od której Łosinka przejęła swą nazwę. Była to wieś chłopów królewskich w leśnictwie bielskim, należąca do klucza w Trywieży.

W 1778 roku Izabela z Poniatowskich Branicka wydała akt fundacyjny na łosińską cerkiew pw. św. apostoła Jakuba Alfeusza. Uposażyła ją w włoki włóki ziemi, dała prawo do korzystania z lasów Puszczy Ladzkiej i zwolniła od podatków. Drewnianą cerkiew na planie sześciokąta wyposażono m.in. w kilka obrazów autorstwa Sylwestra de Mirysa, malarza nadwornego Branickich. Ikonostas wstawiono tu dopiero po powrocie unitów do prawosławia w 1839 roku. W tym czasie proboszczem łosińskim był o. Benedykt Telakowski, wybitny duszpasterz. Jako jeden z pierwszych założył w tych okolicach szkołę parafialną. Placówka oświatowa w Łosince istniała aż do 2007 roku.

Interesującą postacią jest lokalny artysta, Bazyli Nikołajuk. Techniką wypalania tworzy on płaskorzeźby z drewna. W jego pracach dominują tematy sakralne, sceny rodzajowe oraz wizerunki zwierząt. Jedna z jego ikon znajduje się w miejscowej cerkwi.

źródło: tablica informacyjna przy obiekcie