Drewniane kościoły od wieków tworzą niezwykły krajobraz polskiej wsi, będąc świadectwem dawnych umiejętności rzemieślników oraz głębokiego przywiązania mieszkańców do tradycji religijnych. Wśród tych wyjątkowych zabytków znajduje się drewniana świątynia z końca XVII wieku, która zachowała swój historyczny charakter i przypomina o czasach, gdy drewno było jednym z najważniejszych materiałów wykorzystywanych przy budowie obiektów sakralnych.

Kościół powstał w 1697 roku i należy do najcenniejszych przykładów dawnego budownictwa drewnianego. Jego konstrukcja jest efektem pracy ówczesnych cieśli, a szczególną rolę odegrał Szymon Stadko, który w 1789 roku wzniósł wieżę stanowiącą charakterystyczny element świątyni. Prosta, harmonijna forma budowli doskonale ukazuje kunszt dawnych mistrzów oraz ich umiejętność tworzenia trwałych i pięknych obiektów.

Przez wiele lat kościół pełnił funkcję świątyni filialnej związanej z parafią Bożego Ciała. Był miejscem modlitwy dla lokalnej społeczności oraz świadkiem najważniejszych wydarzeń religijnych kolejnych pokoleń. Jego historia jest nierozerwalnie związana z działalnością franciszkanów, którzy od 1905 roku sprawują opiekę duszpasterską nad wspólnotą.

Na początku XX wieku powstał tutaj również neogotycki klasztor franciszkański, a kilka lat później wybudowano nową świątynię w tym samym stylu. W 1942 roku utworzono samodzielną parafię pod wezwaniem św. Franciszka, co było kolejnym ważnym etapem w rozwoju życia religijnego wspólnoty.

Obecnie drewniany kościół pełni funkcję świątyni cmentarnej. Mimo zmiany przeznaczenia nadal pozostaje niezwykle cennym zabytkiem, zachowującym atmosferę dawnych wieków. Drewniane ściany, tradycyjna konstrukcja oraz historyczne znaczenie sprawiają, że jest on ważnym elementem dziedzictwa kulturowego.